Debaty sejmoweVI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie protestu pielęgniarek na przykładzie Szpitala Miejskiego w Toruniu

   W odpowiedzi na interpelację pana posła Bogdana Lewandowskiego, przekazaną przy piśmie SPS-0202-1664/99 z dnia 30 marca 1999 r., dotyczącą protestu pielęgniarek na przykładzie Szpitala Miejskiego w Toruniu, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam:    Podstawą tego sporu było przeświadczenie, że na terenie jednego miasta funkcjonują dwa szpitale świadczące ten sam rodzaj usług, ale zakwalifikowane do różnych poziomów i tym samym różnie opłacane.    Rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie krajowej sieci szpitali oraz poziomów referencyjnych zalicza do pierwszego poziomu referencyjnego szpitale udzielające świadczeń w czterech podstawowych specjalnościach medycznych: chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, położnictwa i ginekologii, pediatrii, a także z anestezjologii i intensywnej terapii. Do drugiego poziomu referencyjnego zaliczane są szpitale wojewódzkie, udzielające świadczeń zdrowotnych w czterech podstawowych specjalnościach, o których mowa wyżej, oraz co najmniej w czterech z następujących specjalności: kardiologii, neurologii, dermatologii, patologii ciąży i noworodka, okulistyki, laryngologii, chirurgii urazowej, urologii, neurologii, chirurgii dziecięcej i chirurgii onkologicznej.    Struktura Szpitala Miejskiego w Toruniu, pomimo uruchomienia działalności oddziałów specjalistycznych o charakterze wysoko specjalistycznym, pozwala zaliczyć go do pierwszego stopnia referencyjnego, natomiast Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w tym mieście - do drugiego stopnia referencyjnego.    Kujawsko-Pomorska Regionalna Kasa Chorych Oddział w Toruniu 6 kwietnia 1999 r. zaakceptowała, w części, zmiany zaproponowane przez Szpital Miejski w Toruniu. Zmiany dotyczyły liczby zakontraktowanych świadczeń, m.in. zmniejszania liczby porad ambulatoryjnych na rzecz wprowadzenia tzw. hospitalizacji jednego dnia. Decyzja ta sprzyja szybkiej i kompleksowej diagnostyce i pozwala skrócić czas pobytu pacjenta w szpitalu. Dodatkowo wykupiono profilaktyczne badania mammograficzne, na które pacjentki są kierowane przez lekarzy ginekologów pracujących w podstawowej opiece zdrowotnej. Zwiększona została również liczba wykupionych porad chirurgicznych.    Prowadzone rozmowy między Szpitalem Miejskim w Toruniu a Kujawsko-Pomorską Regionalną Kasą Chorych dotyczące renegocjacji warunków umowy zostaną wznowione ok. 20 maja 1999 r., po zbilansowaniu planu rzeczowo-finansowego kasy.    Po przedstawieniu list płac (pozbawionych nazwisk, ale opisujących stanowiska) ze Szpitala Miejskiego w Toruniu i po porównaniu ich z listami płac z Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w tym mieście okazało się, że zarobki w obydwu placówkach są porównywalne. Ten argument przekonał protestujące pielęgniarki i spowodował zawieszenie czynnego protestu. Pielęgniarki uznają, że ogólnie ich płace są zbyt niskie i dlatego protest nie został definitywnie zakończony.    W wyniku porozumień zawartych w styczniu i lutym br. między stroną rządową reprezentowaną przez ministrów Teresę Kamińską, Longina Komołowskiego i Wojciecha Maksymowicza a reprezentatywnymi w skali kraju związkami zawodowymi zrzeszającymi pracowników ochrony zdrowia ustalono, że podwyżka wynosić będzie 2 punkty procentowe powyżej inflacji i obowiązywać będzie od stycznia br.    W samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej wysokość wynagrodzeń zależna jest od decyzji dyrektora szpitala zapadającej w uzgodnieniu ze związkami zawodowymi. Dyrektor samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest negocjatorem przy zawieraniu umowy na świadczenia zdrowotne z kasą chorych.    W miarę wzrostu gospodarczego nawet przy zachowaniu tej samej procentowej wysokości składki (7,5%), kwoty przeznaczone na ochronę zdrowia będą się zwiększały. Stworzy to możliwość szybszego realnego wzrostu zarobków pielęgniarek.    Minister    Franciszka Cegielska    Warszawa, dnia 15 kwietnia 1999 r.